كه خبر از پايانش نيست

انگار در خلاء وجودت با تيشه اي

پيكري از بود و نبود مي تراشي

تيشه در دست تو

و ترسي بي پايان

از تيشه بر ريشه خويش زدن

و دلت مشوش از گفته ها و ناگفته ها

ميان اين همه ترديد

ميان اين همه ترس

كاش مأوايي بود

كاش مونسي كه غم دل با او بگويي

و راز دل با تو بگويد

وآزاد گردي از اين حصار تنهايي

از اين همه تشويش

از اين همه ترس

ترديد را كنار گذاري

و اميد را بر چهار ستون دلت به تصوير كشي

آنگاه در سايه سار آرامش

تكيه گاهي يابي

كه پناهت باشد

كه پناهش باشي

و تا شقايق هست

زندگي هست

جاودانگي هست

او باشد

تو باشي

و اميد